Brodzę w wielkim gównie

Nastał nam Grudzień, dwunasty miesiąc roku, zima.... Dzieci się cieszą, ja się nie cieszę. Marzną ręce i uszy i nos, i trzeba uważać jak się leje na zewnątrz żeby ptaszek gdzieś nie przymarzł.. Nie cieszę się również z tego względu że na około dwudziestego grudnia muzę oddać projekt z matematyki dyskretnej. Projekt składa się z 3 zadań z czego pierwsze okazuje się być banalnym, czego nie można powiedzieć o pozostałych dwóch. Do napisania tej notki skłoniła mnie moja niewiedza. Jak mam zrobić ten projekt nie znając podstaw, nie umiąc matematyki. Tak, tak powiesz: siadaj do książek i się ucz. ja odpowiem : pewnie, łatwo mówić. Kiedyś już podejmowałem próby, szukałem w sieci jakiś przykładów, wskazówek, podpowiedzi, lekcji itp, nawet gotowców szukałem i nic, pojąć nie mogę. Jestem w sumie na drugim roku (jakim cudem udało się zaliczyć ) co będzie tym razem tego jeszcze nie wie nikt. Od starszych roczników co chwilę słychać głosy że oni się w ogóle nie uczą i zdają. Gratulacje, może są geniuszami. Moim zdaniem jednak jest to zwykły szpan. Nie ma nic bardziej przewidywalnego w szkolnictwie niż chwalenie się, ja się nic nie uczyłem, ja nic nie umiem, a tak naprawdę ktoś siedział kilkanaście dni w książkach. Dziwne bo ja się jakoś nikomu chwalić nie zamierzam, na uczelni ani razu o tym nie wspominam tylko siedzę cicho bo aż wstyd o takim czymś mówić. W pierwszym roku pamiętam, że pomagała mi Marzenka (mój Szczurek). W tym roku już nie jest tak prosto. Mam nadzieję że tym razem zrehabilitują się znajomi którym ja w pierwszym roku ratowałem dupska z kłopotów. Że zrobią mi ów projekt, lub chociaż wytłumaczą na czym on polega i jak dojść do sensownego rozwiązania. Brodząc w wielkim gównie mam nadzieję że bez większego szwanku wyjdę na suchy ląd, wypiję browar którego z każdym dniem ważę coraz więcej. Mam nadzieję że będzie dobrze....